Ajax Loading Image

Mən qan fontanıyam qadın libasında.

 

Mən ilk albomumu 11 yaşımda yazmışam. Bizdə, İslandiyada bir radio proqram var idi, əgər siz hər nəyisə yaxşı edə bilirdinizsə, gəlib radioda çıxış edə bilərdiniz. Kimsə fokus göstərməyi bacarırdısa, o gəlib fokusunu göstərirdi. Kimsə salto vurmağı bacarırdı, gəlib salto vururdu. Mən isə oxuyurdum. Hətta məktəb avtobusunda da. Hər yerdə. Hər zaman. Bu mənim bacardığım yeganə şey idi. Nə isə, bu kiminsə nəzərinə çarpıb, o da anama zəng edib pul vəd edib və mənim albomumu yazmaq təklifi verib. Anam düşünüb “hə” cavabını vermişdi. Məndən isə bir şey soruşan olmamışdı.

 

Mən İslandiyanı tərk edib İngiltərəyə köçəndə 18 yaşım var idi. Mən əsl sarsıntı keçirmişdim. Dənizin o tayında qalmış İslandiya sanki dini kənd icması kimi sakit bir yer idi. Küçədə gəzən xarici insanlarda qorxu hissi yaradırdı – axı bu hələ İslandiyadakı turizm partlayışından xeyli əvvəl idi. Mən gözlərimi bərəldib Londonda gəzirdim və hər şey mənə elə çirkli və yapışqan gəlirdi ki, gündə əlimi azı 5 dəfə yuyurdum. Bir də orada çiyələk var idi, hansını ki, həyatımda ilk dəfə idi görürdüm.

 

Bir vaxtlar mən qorxu içində güman edirdim ki, Hollivudda yalnız qara Armani geyinmək qəbul olunub, bu doqmanın sərhədini adlayanları isə təxirəsalınmaz edam gözləyir. Oraya gəlib çıxanda, dəhşət içində gümanımın doğrulduğunun şahidi oldum – belə ki, kiçik istisna xaricində hər şey belə də var imiş. Və Hollivud jurnalistlərinin bildiyi tək mövzu da elə budur.

 

Mənim üçün dəb faşizmdir. Dəb jurnalları sanki diqtə edir: səndən necə istəyirlərsə, elə də ol, tabe ol, tabe ol və tabe ol. Dəbdən çıxmış bir şeyi geyinmək bir qadının törədə biləcəyi ən dəhşətli cinayət sayılır. Bu barədə elə yazırlar ki, elə bil bunun üstündə sizi mərkəzi meydanda edam gözləyir.

 

Mən istifadə olunmuş əşyalar satılan dükana daxil olanda narkotikdən yaranan eyforiyaya bənzər bir şey hiss edirəm. Mənim üstü örtülmüş ovçu instinktim o dəqiqə üzə çıxır.

 

Amerikan jurnalistləri məni pis başa düşürlər. Əgər mən haradasa xoşuma gələn bir libasda görünsəm, o dəqiqə mənim haqqımda iyrənc şeylər yazırlar. Nəyə görəsə onlara elə gəlir mənim dərdim budur ki, Cennifer Enistona bənzəmək üçün dəridən-qabıqdan çıxıram, sadəcə bu məndə yaxşı alınmır.

 

Mən məşhur olmağı sevmirəm. Məşhurluq – xidmət sferasından olan şeyə bənzəyir. Təmizlik işçisi olmaq və ya bunun kimi şeylərə.

 

Musiqiçi olmaq çox asandır. Mənim evim musiqi alətləri ilə doludur və evdə musiqi sədaları kəsilmir. Amma mən premyeralara gedib, Puff Daddy’nin partilərində vaxt keçirmirəm.

 

Mənim üçün musiqi danılmaz elmi faktdır. Riyaziyyat kimi.

 

Mən texniki bacarığa hörmət edirəm. Tez-tez “breakdancing” edən uşaqlara baxanda bu barədə düşünürəm. Burada bütün məsələ texnikadadır, kimin texnikası daha güclüdürsə, o da qalib gəlir. Təbiətdə də eynən belədir: ən rəngli lələkləri olan cənnət quşu digərləri ilə müqayisədə daha çox şansa malikdir. Buna hörmətlə yanaşıram, ancaq anlamıram. Texnikalı və riyazi dəqiqliyi olan biri, impulsiv və dəlisov birinə heç vaxt üstünlük edə bilməz.

 

Mən ritmdən ötrü darıxıram. Mənim 14 yaşım olanda, qızlardan ibarət pank qrupunda baraban ifa edirdim. Ona görə də indiyə kimi söhbət ritmdən düşəndə, mən məsələnin ən xırda detalları ilə maraqlanmağa başlayıram.

 

Mənim üçün bəşəriyyət böyük bir qəbilədir. Bunu qəbul edib bütün dinləri kənara atmaq lazımdır. Məncə dünya dindarların özünəheyranlığından yorulub. Biz ritmə ehtiyacı olan büdpərəstlərik. Gəlin sadəcə özümüz üçün nağaramızı çalaq.

 

Dünyanı dəyişmək imkanım olsaydı, ilk növbədə dinlərdən qurtulardım. Məncə bu pis başlanğıc olmazdı. Qəbul etməliyik ki, bu gün din nifrət və dağıdıcılıqdan başqa bir şey gətirmir.

 

Mənim ilahiyyatdan çox başım çıxmır. Amma xristianlığa qarşı bir qadın kimi mübahisə edə bilərəm. Hamı bilir ki, qəməri təqvimdə 13 ay var və müəyyən şeylər qadınlarda ildə məhz 13 dəfə olur. Amma xristianlıq mütləq on iki aylıq ilə keçid etməli idi. Belə lazım idi, vəssalam. Beləliklə, götürüb bir ayımızı əlimizdən aldılar.

 

Futbol mənə həmişə bütpərəstlərin məhsuldarlıq bayramlarını xatırladır. 11 nəfər spermatozoid meydanda ora-bura qaçıb, yumurta hüceyrəsinə girməyə çalışır. Bu mənada mənim nəyə görəsə həmişə qapıçıya yazığım gəlir.

 

Spontan ol və heç vaxt heç nəyi planlaşdırma. Mən belə edirəm.

 

Düşünmürəm ki, 11 Sentyabr hadisələrinə necəsə reaksiya vermək üçün oturub mütləq bu barədə mahnı yazmaq lazımdır. Hətta əksinə, əminəm ki, başqa nə haqda istəyirsən yaza bilərsən. Çünki xoşbəxtlikdən, bu dünyada Buş və Üsamə bin Ladendən başqa şeylər də var.

 

Son zamanlar xəbər saytlarında xeyli vaxt keçirirəm, çünki, dünyada nə baş verdiyini bilmək istəyirəm. Əvvəl-axır, hətta supermodellər belə öz aralarında dünya siyasəti haqqında danışırlar. Artıq bundan heç yerə qaçış yoxdur və İslam haqqında daha çox öyrənməyə çalışıram.

 

Mən heç vaxt heç bir siyasi çıxış etməyəcəm, çünki, siyasətdən çox da başım çıxmır. Amma o kəslər ki, onları siyasət yalnız arxa plan məzmunu kimi maraqlandırır, onların adından çıxış edə bilərəm.

 

Düşünürəm ki, hər bir insanın müəyyən bir missiyası var. Mənim missiyam – hər şeyi çox sürətlə etməkdir. 900 min cürbəcür şey yoxlamışam ki, sadəcə onların hər birini yoxladığımı bilim.

 

Duetləri, kiminləsə işləməyi sevmirəm. Bunun üçün mənim sadəcə vaxtım yoxdur. Amma lap 500 ilim olsaydı belə, yenə də bütün bunlardan uzaq durmağa çalışardım. Musiqilərimin 90%-ini özüm işləyirəm və gələcəkdə bu nisbətin yalnız artmasını arzu edirəm.

 

Heç vaxt hip-hopla məşğul olmayacağam. Axı mən İslandiyadanam.

 

İslandiya içi su ilə dolu qabın içindəki bir daş kimidir. Bu daş suyun altında, üstündə ola, hava qovuqcuqları buraxa bilər. Amma o öz seçimindən xəbərsizdir. Nə edirsə, onu da edir.

 

Öz qeyd dəftərçələrimi nəzarətsiz qoymaqdan qorxmuram. Nə qədər ki, İsland dili adlanan bu gizli koda sahibəm, qorxacağım heç bir şey yoxdur.

 

Mənə elə gəlir ki, çoxları məni İslandiyada ona görə sevmir ki, İngilis dilini anlamırlar.

 

Bütün İslandlar kimi, mən də içməyi sevirəm. Mən yəqin ki, elə də tez-tez içmirəm, amma başladımsa, bir qayda olaraq bu armageddona gətirib çıxarır.

 

Mənə elə gəlir ki, əldən düşənədək rəqs etməyi və dəlisov olmağı planlaşdırmırsansa, içməyin mənası yoxdur.

 

Hər növ darıxdırıcı kitabda rahatlıqla belə bir şey tapmaq olar ki, artıq bəsdir, həyatı yola vermək olmaz, deyək ki, axşamlar azca qırmızı çaxır içməyə başlamaq barədə düşünmək lazımdır. Damarlar, təzyiq, ürək əzələsi, bu növ hər cür cəfəngiyyat. Amma mən axşam bir qədəh şərab içirəmsə, səhər hər şeyi ağ-qara televizordakı kimi görürəm. Heç bir rəng olmur. Sərxoş olub rəqs etmək, atılıb-düşmək, fişəng partlatmaq – bax mənim belə şeylər xoşuma gəlir. Əlbəttə, bunu da çox etmək olmaz. Ayda bir neçə dəfə kifayətdir. Özümü də elə məhz belə yola gətirirəm: ayda iki dəfə. Amma mən gözləyə bilmirəm. Beləliklə, növbəti dəfə vədimi pozub, düşünürəm: cəhənnəm olsun bütün bu sağlamlıq və lazımsız vədlər.

 

Mən yalnız yorğun olanda özümün xoşuna gəlmirəm. Məsələn, heç vaxt özümə deməmişəm ki, bu gün gözəl olmaq istəyirəm. Mən sadəcə yorğun görünmək istəmirəm. Əgər mənə iki foto göstərsəniz, hansı ki, birində mən sadəcə eybəcərəm, digərində isə yorğun düşmüşəm, mən yalnız sonuncu haqqında narahat olacağam.

 

Başdan-ayağa çəhrayı geyinmiş qızlardan daha pis heç nə yoxdur.

 

İlahi, sən özün interneti qoru! Maraqlıdır, amma bütün bu biznesmenlər, vəkillər və bütün bu çirkabın adamları musiqini nəzarət altına necə ala biləcəklərini hesablayıb tapan zaman, ortaya internet çıxdı və onların bütün addımlarını əhəmiyyətsiz etdi.

 

Bunu etiraf etmək qəribədir, amma mən həmişə fermer olmaq istəmişəm.

I’m a fountain of blood in the shape of a girl.

I recorded my first album when I was eleven. There was a radio program in Iceland, and if you had any talent, you could perform there. If someone knew how to do magic tricks, they could come and show them. If someone could do backflips, they came and did their backflips. And I was singing. Even in the school bus. Everywhere. Always. This the only thing I knew how to do. Anyway, someone noticed this. They called my mom, promised money, and suggested to record my album. My mom thought about it, and said “yes”. No one asked me anything.

 

When I left Iceland I was 18. I was shocked. The Iceland that I left behind was like a rural parish. A tourist walking around the street would frighten the locals, as this was way before the touristic boom. I would walk around London, popping my eyes out, and everything felt so dirty and sticky that I washed my hands at least 5 times a day. Also there were strawberries there – something I was seeing for the first time in my life.

 

I think in Hollywood, if you don’t wear black Armani, you get executed immediately. But mostly, I’m surprised it’s still a big deal. I’m surprised journalists are still talking about it.

 

But I don’t like it when it’s too much of people being told what to do, and too much like … fascism, of magazines telling women to starve themselves, and they obey! Or they’re like “out of fashion”, which is the worst crime you could ever commit! So they get executed for it, publicly!

 

I get high, to be totally honest, in second-hand shops. My hunting instinct, I expect, really kicks in.

 

American journalists don’t understand me well. If I go out in a dress that I enjoy, they immediately write nasty things about me. They don’t get it. They actually thought that I was trying to look like Jennifer Aniston, but got it wrong.

 

I don’t like being famous. Popularity – is like something from the service sphere. Like being a janitor or something like this.

 

Oh! Being a musician is very easy. My house is full of musical instruments. There’s a lot of music, always. But… I don’t really go to premieres and hang out with Puff Daddy.

 

Music is like an irrefutable scientific fact. Like mathematics.

 

I mean, I do love one-upmanship sometimes, like when you see kids breakdancing and who can do the best tricks. It’s common, it’s in our nature as animals, like the birds of paradise who’ve got the best feathers and that sort of stuff. But it’s fun when it’s impulsive and it’s about fun. When it becomes clever, when it becomes more of a left-brain, who can mathematically out-do the other, it’s not so fun anymore.

 

But I definitely missed my rhythms. I mean, I love rhythms. I started an all-girl punk band when I was 14 and I was the drummer, not the singer. I’m very, very, very picky when it comes to rhythms. So it was fun to approach it from another angle on this one.

 

But now, it’s had enough: we need to finally admit that we are only a tribe, who has to live with the nature, forget its presumptions of civilization and cleanliness. We are fundamentally pagans and we’ll need to take that into account.

 

If I could change the world, I would start by getting rid of the religions. I think that would make a good start. We must accept that today religions don’t bring anything other than hatred and destruction.

 

I’m not well-versed in theology. But I can argue against Christianity as a woman. We all know that there are thirteen full moons. But Christianity doesn’t tolerate the 13th… By removing this number, it (Christianity) thought itself stronger than nature.

 

Football is a fertility festival. Eleven sperms trying to get into the egg. I feel sorry for the goalkeeper.

 

Be spontaneous, and don’t plan anything. That’s what I do.

 

I don’t think the way to deal with the September 11th is to sit down and write a song about it. I think you have to sit down and write a song about something else. Because there are more things in the world than Bush and Osama bin Laden. Thanks God!

 

In the past three years, I´ve been logging into news sites everyday to find out about what’s going on. And if I’m developing an interest in politics, then a lot of other people must be as well. Now, even supermodels are discussing international affairs between themselves.

 

The good thing about all this is that now people like me are learning more about Islam.

 

I will never make any political statements, because I don’t understand much about it. I can only represent those who are interested in politics as something running in the background.

 

I think that every person has a certain mission. My mission is doing everything very fast. I’ve tried 900 thousand different things, just to know that I tried them all.

 

I don’t like collaborations that much. I don’t have time for that. But even if I had 500 more years, I’d still not get involved with that. I make the 90% of my music, and I hope that ratio will only increase in the future.

 

I will never do hip-hop. After all, I’m from Iceland.

 

Iceland is like a stone in a bowl full of water. That stone can be either under the water, or on its surface, or make bubbles. But it isn’t aware of its actions. It’s doing whatever it is doing.

 

I’m not afraid of leaving my notebooks unattended. As long as I’m in possession of the code called the Icelandic, I’m not scared of anything.

 

I think many in Iceland don’t like me just because they don’t understand English.

 

As all Icelandic people, I love drinking. I don’t drink that often, but if I start, it always leads to an armageddon.

 

Yes. I think it’s called “binge drinking”. I don’t see the point of drinking unless you end up dancing and letting go.

 

I actually read somewhere that, if you look over a 40 years period, it’s better for your body because then you get rid of so much stress. Two glasses of wine, good for your heart? Yeah, whatever. I just wake up next day and I’m a bit like, black and white, not in colour. But lots of drink, a bit of dancing, a bit of slapstick is good! Thing is, you can’t do that, that often. Twice a month would be good, but I can’t wait, I think, fuck it!

 

I only dislike myself when I’m tired. For example, I’ve never told myself that I want to look beautiful today. I just don’t want to look tired. If you show me two photographs, in one of which I look ugly, and tired in the other, I will only get worried about the second one.

 

There is nothing worse than girls dressed up in pink tip to toe.

 

God bless the internet! You know, its ironic that just at the point the lawyers and the businessmen had calculated how to control music, the internet comes along and fucks everything up.

 

It’s strange to admit, but I’ve always wanted to become a farmer.

Bu mətn Esquire.ru saytındakı orijinal mətndən tərcümə edilmişdir.
Tags: