Marina Abramoviç

Marina Abramoviç bədənini həm mövzu, həm də vasitə olaraq istifadə edərək avanqard ifa əsərləri yaratmaqla tanınan serb sənətçisidir. Performans, səs, video, heykəltəraşlıq və fotoqrafiyanı öz təcrübəsində istifadə edən Abramoviç bədənin və həmçinin ağlın limitlərinin təsirlərini araşdırmaq üçün təhlükəli və dramatik performansları ilə məşhurdur. Onun fikrincə cəmiyyətdə sənətçinin funksiyası kainat haqqında fərqindəlik yaratmaq, düzgün suallar vermək, ağlı və zehni yüksəltməkdir.

 

1946-cı ildə Serbiyanın Belqrad şəhərində anadan olan Abramoviç həmin şəhərin “Təsviri İncəsənət Akademiyası”nda rəssamlıq təhsili alır. Lakin sonrasında performans sənəti ilə maraqlanmağa başlayır. Amsterdamda yaşamağa başladığı zamanlar alman performans sənətçisi Ulay (Frank Uve Lysipen) ilə tanış olur. Cütlük 1980-ci illərin sonlarında ayrılıqlarına qədərki müddət boyu əməkdaşlıq edir. Birlikdə etdikləri işlərin çoxu gender idendifikasiyası mövzusu ilə əlaqəlidir. Ən məşhuru 1977-ci il tarixli “İmponderabilia” performansıdır, hansında ki, onlar muzeyin dar girişində çılpaq şəkildə bir-biriləri ilə üz-üzə dayanaraq, ziyarətçiləri aralarından sıxışaraq keçməyə və bununla da bir növ onlardan birini seçməyə əsaslanır. 1988-ci ildə münasibətlərini bitirmək qərarına gəldiklərində, ayrılmanı simvolik olaraq Böyük Çin səddinin hər iki son tərəfindən piyada gəldikləri və vida etmək üçün ortada görüşdükləri bir performans ilə tamamlayırlar.

 

1974-cü ildəki “Ritm 0” adlı performansında Abramoviç qızılgüldən doldurulmuş silaha qədər 72 müxtəlif obyekt ilə 6 saat ərzində bir otaqda hərəkətsiz qalaraq tamaşaçıları istədikləri obyekti arzu etdikləri kimi istifadə etməyə dəvət edir. Bu performans yalnız təhlükəli olduğu üçün yox, həmçinin müəllifin sonradan işinin adi bir elementinə çevriləcək təsadüfi çılpaqlığa görə də mübahisələrə səbəb olur.

 

Abramoviçin profili 1997-ci ildə Venesiya Bienalında  “Qızıl Şir” mükafatını qazanması ilə daha da yüksəlir.

 

2010-cu ildə Nyu-Yorkdakı Müasir İncəsənət Muzeyində Abramoviçin “Sənətçi İndidir” adlı əsərinin geniş retrospektivi baş tutur. Retrospektivdə sənətçinin əvvəlki işlərini yenidən canlandıran bir qrup performansçılar da var idi. Performanslar tez-tez orijinal təqdimatların enerjisini və gözlənilməzliyini sildiyi üçün tənqid olunsa da, onlar və yeni performans Abramoviçin daha da tanınmasına səbəb olur.

 

Bundan sonra o Cey-Z, Ledi Qaqa, Ceyms Franko kimi pop ikonaları ilə əməkdaşlıq edir. İncəsənət qalereyalarındakı seminarlarda və daha sonra öz təşkilatları ilə, xüsusən Nyu-York əyalətindəki  “Marina Abramoviç İnstitutu” vasitəsilə performans sənətinin prinsiplərini öyrətməyə davam edir.

 

Abramoviç hal-hazırda Nyu-york şəhərində yaşayır və işləyir. Əsərləri dünyaca məşhur bir çox muzeyin kolleksiyalarında yer alır.

Marina Abramović is a Serbian artist known for her vanguard performance pieces that use her body both as subject and vehicle. Abramović uses performance, sound, video, sculpture and photography in her practice, is known for her dangerous and dramatic performances to investigate the effects of body and mind limits. According to her, the function of the artist in a disturbed society is to give awareness of the universe, to ask the right questions, and to elevate the mind.

 

Born in Belgrade, Serbia, in 1946, Abramović studies painting at the Academy of Fine Arts in that city. But then she started to become interested in the art of performance. When she started living in Amsterdam, she met German performance artist Ulay (Frank Uwe Laysiepen).  The couple continued their collaboration until their separation in the late 1980s. Much of what they do together is related to gender identity. The most famous is the “Imperabilabilia” (1977) performance, which is based on standing naked and faces to each other at the museum’s entrance, squeezing out one another and choosing one of them. When they decided to end their relationship in 1988, they ended the separation with a symbolic performance, which is walking of the Great Wall of China on both sides and met in the middle to say goodbye.

 

In her 1974 performance, “Rhythm 0”, Abramović urges viewers to stay in the room for 6 hours with 72 different objects – ranging from rose to weapons – using whatever they want. This performance is controversial not only because of it’s peril, but also because of the occasional nudity that will later become an element of the author’s work.

 

Abramović’s profile is further enhanced by the 1997 “Golden Lion” award at the Venice Biennale.

 

In 2010, the New York Museum of Contemporary Art hosts an extensive retrospective -“The Artist is Present” – of Abramovich’s work. In the retrospective, there were also a group of performers who revived the artist’s previous works. While performances are often criticized for slashing the energy and unpredictability of the original presentations, they and the new performance make Abramović more recognizable.

 

After that she has collaborated with pop icons such as Jay-Z, Lady Gaga and James Franco. She continues to teach performance art principles with workshops at art galleries and later with her organizations, especially through the “Marina Abramović Institute” in the New York State.

 

Abramović currently lives and works in the New York City. Her works are in the collections of many worldwide museums.

Bunlar da xoşunuza gələ bilər

Leave a Reply

Sizin e-poçt ünvanınız dərc edilməyəcəkdir. Gərəkli sahələr * ilə işarələnmişdir